„Syndrom DDA w klasyfikacjach ICD-10 i DSM-IV nie figuruje jako oddzielna jednostka chorobowa czy samoistne zaburzenie osobowości, ma raczej charakter terminu klinicznego wykorzystywanego w terapii i ruchu samopomocowym AA” (Margasiński 2009)
„Ostrożność należy także zachować w postępowaniu terapeutycznym. Posługiwanie się utartymi stereotypami w kontakcie z pacjentem może być mało efektywne, a czasami szkodliwe. Zamiast stosowania utartych klisz podejmować trzeba trud dobrego jednostkowego rozpoznania. Profesjonalna i wszechstronna indywidualna diagnoza to warunek skutecznej pomocy.” (Margasiński 2009)
Mimo, że osoby pochodzące z rodziny z problemem uzależnienia charakteryzują się wieloma wspólnymi cechami (określanymi jako syndrom DDA), to każda z nich ma bardzo indywidualny sposób funkcjonowania i przeżywania otaczającej rzeczywistości. Mimo podobieństw doświadczeń z dzieciństwa, cele terapeutyczne mogą być różne.
Osobom zdecydowanym na zmianę, po konsultacjach kwalifikujących, diagnostycznych, proponuję terapię w nurcie psychodynamicznym. To terapia dla osób chcących poznać szeroki kontekst swoich problemów, uwzględniająca analizę wątków nieświadomych. Uświadomienie sobie z czego wynikają aktualne trudności może być ważnym krokiem ku zmianie. Uwzględniając indywidualną dynamikę terapii, osoba w nią zaangażowana ma możliwość pracy min. nad relacją z uzależnionym rodzicem, z rodzicem niepijącym, ważnymi osobami w życiu dorosłym, z którymi nieświadomie powtarza się dysfunkcjonalne schematy.
W psychoterapii, którą proponuję osobom pochodzącym z rodzin z problemem uzależnienia, kluczową rolę odgrywa relacja terapeutyczna. Psychoterapia to doświadczenie relacji innej niż w dzieciństwie, zwykle o nowej, dotąd nieznanej jakości. Elementem zmiany jest doświadczenie bliskości emocjonalnej, w warunkach innych niż w przeszłości (tj. w warunkach stałości, przewidywalności, zrozumienia, bycia słuchanym, jasnych granic, braku ocen …). Korektywne doświadczenie bycia blisko inaczej niż z rodzicami w dzieciństwie przekłada się na realną zmianę oraz poprawę jakości relacji aktualnych. Osoba poddająca się terapii ma szansę na uzyskanie zdolności do budowania w życiu dorosłym satysfakcjonujących relacji, opartych na wzajemności, zaufaniu, uwzględniając własne potrzeby i dbając o granice osobiste.